….dit jaar wilde ik goed beginnen,

mezelf op een positieve manier uitdagen..

door elke dag een foto te maken

deze te plaatsen op Instagram

te voorzien van

een passende titel, quote of minitekstje

en een # om de foto te versterken

als ik wandel kijk ik….en zie de mooiste dingen,

vaak groots, soms juist klein en met bijzondere details….

Vandaag deel ik een héél kleine selectie uit deze 31 foto’s

en wil je meer zien….  

kijk dan op Instagram; stella.wandelt

…de eerste tekenen van de herfst zijn nu echt zichtbaar…, ‘is het later dan anders of voelt het later’

De natuur houdt nog even zijn adem in voordat het  zijn mooiste kleuren laat zien.…, ik zie hier en daar een voorzichtig begin..

ochtenddauw na een koude nacht, hecht zich aan spinnenwebben.. het wachten is op de zon om deze te laten schitteren…….

diezelfde zon tovert glijbaantjes uit de hemel, en geeft het bos in de ochtend  een mysterieuze sfeer

…….paddenstoelen en zwammen ik zag ze al…,

Laat de herfst maar komen, ik hou ervan..

Schooljaar voorbij. Een schooljaar waarin ik weer de balans heb gevonden tussen werk en privé. Maar dat plots eindigt in een intensieve en emotionele periode, verdrietig en waardevol tegelijk. Het is tijd om een paar dagen te gaan wandelen. Mijzelf fysiek inspannen, mijn hoofd ontspannen, naar boven kijken en ‘mijn engel vinden’ (Paulo Coelho).

Maar waar ga ik lopen, het Maaspad vanuit Eijsden? Dat kan niet na het hoge water. Het Kloosterpad in Noord- Brabant? Geen optie, te lastig met overnachten. Pieterpad……, dat liep ik ooit eerder maar de route tussen Venlo en Valkenburg  is anders dan 11 jaar geleden. Dus dit is het plan, vier dagen lopen, twee dagen met gezelschap en twee dagen alleen.

25 juli, op pad, vanaf station Venlo, 23 km voor de boeg………Genieten van het Jaomerdal met zijn prachtige vennen. Vandaaruit naar het Trappistenklooster Ulingsheide en later over smalle paden langs de hoge steilranden nabij Tegelen. Plots op een bord, een verwijzing naar restanten van de kleigroeven van Laumans,  hoe leuk is dat. Prachtige paden door de Duitse bossen. Koffie met vlaai aan de grens in Reuver en dan…. een enorme regenbui trotseren vlak voor Swalmen. Poncho’s aan en later weer uit. De afsluiting van al dit moois is de lieflijk meanderende Swalm door een geheimzinnig bos nabij het Groenewoud in Swalmen. Zelfs de busreis terug naar Venlo wordt een belevenis..

26 juli, al bijtijds met de auto naar Swalmen om daar de route weer op te pikken. Onder de indruk ben ik van Kasteel Hillenraedt. Al zo vaak gezien maar nu in de ochtendzon…, een plaatje. En het park  erachter zo mogelijk nog mooier.. Zilver en goud door de regendruppels op de bladeren en het zonlicht gefilterd door de bomen. Onderweg naar Maalbroek en Melick  door een overweldigend mooi, écht Midden-Limburgs- en bijna on-Nederlands landschap. Later zie ik in de vele  vernielde akkers de stille getuigen van de overstromingen veroorzaakt door de Roer. Maar de Basiliek van St. Odiliënberg schittert als altijd in de zon, zij het omringt door onweerswolken. Koffie op een leuke binnenplaats en door naar Montfort. De muggen kunnen mij niet deren, het bos is mooi en de bus terug naar Roermond  en Swalmen, bijna op tijd…. Wat een heerlijke dag.

27 juli. Om half 8 met de bus via Roermond naar Montfort om vandaaruit naar Sittard te lopen. Het ‘loopt’ niet zo lekker vandaag…. ook al is er genoeg te zien onderweg….., restanten van  de Romeinse aanwezigheid in dit gebied en het smalste stukje Nederland bij Susteren of een heuse Duvelsekei….het is er allemaal, en toch mis ik ritme en cadans in mijn wandeling. Na de grens met Duitsland kom ik er eindelijk een beetje in (na 17 km). Daar duikt  plots ‘de Jacobsschelp’ op, ‘voelt’ het pad minder aangeharkt en lonkt de Markt van Sittard…… met als ultieme beloning  na een pittige dag een groot stuk cheese-cake met ijs en slagroom.

28 juli. De laatste wandeldag en ‘de kers’ op de spreekwoordelijke taart. Zuid-Limburg wat ben je toch mooi.

Na een gezellig avondje en lekker slapen bij mijn zusje en zwager, door grote  regenplassen op weg naar de kapel van St Rosa op de Kolleberg in Sittard en verder naar de Windraak. Behalve de vele brandnetels die hele smalle paadjes omzomen een fantastisch eerste deel van de wandeling. De wolken razen  langs de hemel en de buien trekken weg. Klimmen en dalen, modder en stenen maar de mooiste vergezichten. Vanaf Spaubeek samen  verder met mijn zusje. Bij Kasteel Terborg op het terras lekker koffie  en een praatje met 2 andere ‘Pieterpadders’ die ik al eerder in St. Odiliënberg zag. Ook dat is zo leuk van onderweg zijn, ervaringen delen met andere wandelaars…..Via een uitgesleten smal pad met de nog zichtbare gevolgen van de enorme regenval van enkele weken geleden, zoeken we voorzichtig onze weg omhoog om uiteindelijk op het plateau van Spaubeek uit te komen en dan….zon, wind, akkers, kruisbeelden, de watertoren van Schimmert in de verte…, puur genieten. Hoedje in de hand, anders waait het weg… Na het langzaam dalen rusten op een bankje, vakwerkhuizen, bloemen, carré-boerderijen met binnenplaatsen, kronkelpaadjes,  bos met hele hoge bomen, kleine waterstroompjes…,  beetje praten samen of gewoon stil zijn. Alles is goed.

De trein wacht in Valkenburg…, vier mooie wandeldagen, 92 kilometer afgelegd, hier en daar een pijntje maar ook blij en dankbaar om te kúnnen lopen door de mooie Limburgse natuur.

Als de dingen anders gaan dan gepland, gehoopt of verwacht…

dan is het tijd om ‘bewust’ te lopen.

Dat klinkt eenvoudiger dan het is, immers, het hoofd zit vol en het lijf stribbelt tegen……

Vijf kilometer lopen in hoog tempo; ‘nadenken en worstelen, mopperen en klagen’ , en dan…

de pas vertraagd en als vanzelf ontstaat, rust en ruimte én openen langzaam alle zintuigen. Ik ben klaar om…

bewust  te horen en luisteren,

bewust te zien,

bewust te ruiken,  

bewust te voelen,

….vogels die elkaar uitdagen om nog mooier, nog hoger, harder of gevarieerder te zingen

heesters en bomen die met elkaar wedijveren in hun groene kleurenpracht

weerspiegeling van takken met tere groene blaadjes in het water

bloemen, geel, wit, roze, paars,

de geur van seringen en lelietjes der dalen, de geur van het gras en de grond,

de wind strijkt warm en zacht langs mijn gezicht, ik voel de warmte van de zon,

even wordt dit ‘ingehaald’ door een frisse bries en een donkere wolk,

maar de zon is vanochtend het meest krachtig..

….bewust lopen, bewust wandelen,

brengt me terug naar de basis, terug naar evenwicht,

brengt me terug naar mezelf.

Drie dagen wandelen van Deventer naar Arnhem, door Salland, de Achterhoek, de Graafschap en over de Veluwezoom….. Nederland is zo mooi, ‘Nederland heeft alles’ zei iemand…..

Koud was het, wind, sneeuwresten en ijs. Mijn lichaam protesteerde ‘moet dit nou echt’?  ‘Ja dit moet echt’!

Ik heb afgezien én genoten, van de IJsselvallei, de heel langzaam ontdooiende uiterwaarden waar je eindeloos ver kunt kijken. Veel verschillende vogels die aan het foerageren waren. Nog nooit eerder zag ik zo’n grote groepen meerkoeten bij elkaar, eigenwijs alles aan het oppikken wat er te vinden is. En opvallend veel laagvliegende buizerds op zoek naar een lekker hapje.

Mooie grotere en kleine dorpjes, met kleurrijke huizen naast grote landhuizen op enorme percelen. Smalle wegen met aan weerszijden wilgen, al dan niet geknot. Ik raakte tijdens het wandelen echt in de ban van de bijzondere uitstraling van de vele wilgen die ik zag, ……elke wilg zijn eigen verhaal.

In drie dagen lopen vanuit het ‘coulissen landschap’ dat de Achterhoek kenmerkt naar de Veluwezoom met steile hellingen, met een wirwar aan paden en paadjes, om in te verdwalen….en dat gebeurde vervolgens ook. Maar het mooie en indrukwekkende vergezicht over de veel lagergelegen heidevelden, paarden en schapen, laatste restjes sneeuw én de Posbank in de verte maakte dit helemaal goed.

Zondagmiddag, staalgrijze lucht met hier en daar nog een verdwaalde sneeuwvlok…In het bos, wandelaars, ouders met kinderen, speelse honden die happen naar de sneeuw. Een slee, een sneeuwpop, rode wangen, kleurrijke mutsen, sjaal en jassen. Plezier en gelach…. Veel om van te genieten.

………niet te vangen in een foto is het geluid van de, door de wind bewegende takken bedekt met een doorzichtig laagje ijs. Het klinkt als ‘zachtjes knisperen en kraken’. Een bijzonder geluid dat doet denken aan het geluid dat ik ken van het voorjaar. Het geluid van bomen die zich koesteren in de zon en van sapstromen die weer in beweging komen……het geluid dat de belofte van het ontwaken van de natuur in zich draagt.

Maar nu nog even genieten van dit onverwachte winterse cadeau!

In het Meinweggebied is einde én nieuw begin zo prachtig zichtbaar in de natuur… De enorm grote brand die afgelopen voorjaar woedde heeft grote gaten geslagen in dit mooie gebied. Je kunt het zelfs nog ruiken. Maar het nieuwe leven is alweer zichtbaar …..eigenwijze lichtgele grasachtige pollen die met een soort van  meetkundige precisie  boven de grond uitkomen  en netjes in het gelid  opgesteld staan tussen de verbrande heide struiken. Ze vangen  de stralen van het waterige zonnetje en geven zo kleur aan de verschroeide natuur.. En als je goed kijkt naar een zwart geblakerde boom zie je plots kleine stukjes lichtgekleurd  hout dat nog  wel levend  lijkt te zijn.  De  stromende beekjes zoeken kronkelend hun weg naar de grotere poelen en vennen.. Grote bomen staan fier rechtop, ze zijn de verzengende vuurdans ontsprongen en samen met de bruinrode varens doet het afgevallen blad de bodem oranjerood oplichten..

‘Eind en begin, oud en nieuw, vertrouwen op wat komt en blij zijn met wat is…..’

Sinterklaas voorbij en onderweg naar Kerstmis. Over Corona wil ik het niet hebben, ook al speelt dit natuurlijk ook voor mij, en voor ons allen. Maar er is zóveel om van te genieten, om over na te denken, om mee aan de slag te gaan…..

Ik maakte een wandeling door het Haelens Broek. Je moet even het industrieterrein trotseren om in dit kleine natuurgebiedje tussen Haelen en Horn te komen waar altijd wel iets te zien is. Heel veel vogels, een ree, eekhoorns en andere knagers en héél véél vruchten en zaden aan struiken en bomen als voedsel voor de dieren als de winter gaat komen.. en ach wat hoop ik op een echte winter dit jaar, met sneeuw en blauwe luchten….  

Het leek een grijze ochtend te worden, maar onderweg zag ik een steeds groter wordend palet aan kleuren en werd het steeds helderder en lichter. Als je jezelf openstelt en de tijd gunt om werkelijk te kijken, dan is er in de natuur zoveel moois en bijzonders te zien in, wat van een afstand grauw en grijs lijkt…….

‘net als in het gewone leven……’

Ik blijf wandelen….. niet meer om mij voor te bereiden op de wandeling die ik maakte in augustus voor de hersenstichting, maar omdat ik ervan geniet, omdat ook de hond uit moet of allebei. Ik loop  iedere dag. Het kan een korte of een langere wandeling zijn,  dichtbij of  verder weg. In de zon, in de regen, in het donker, als het waait. Het blijft heerlijk om buiten te zijn en telkens opnieuw te ervaren dat ik dit kan, dat ik een kan zijn met de natuur. En al loop ik vaker over bekende paden, ik zie altijd weer iets nieuws. Ik schreef ooit, ‘wandelen is voor mij als ademen’ het geeft me rust en geeft energie tegelijk en brengt me op allerlei nieuwe ideeën. Ideeën die vaker  verband houden met  de onzichtbare gevolgen van hersenletsel en waar ik in de toekomst iets (positiefs) mee wil gaan doen.

Die ideeën komen later wel, nu kriebelt het om foto’s te plaatsen en korte stukjes te maken en deze te delen met de wereld om mij heen. Een wereld waarin ik met mijn blogs tot nu toe een veel groter bereik had dan ik vooraf had kunnen vermoeden. Naast  het bereiken van lezers in Nederland ging stellawandelt.com de hele wereld over. Van de VS tot Duitsland, van China tot Frankrijk, en van Nieuw Zeeland tot België om maar eens iets te noemen. Super leuk om dat terug te zien in de statistieken. Zoals gezegd, het kriebelt en dus plaats ik vanaf vandaag periodiek foto’s en kleine tekstjes. Geen vaste regelmaat, geen bijzonder doel maar vooral het plezier om mooie plaatjes te delen, óf met een onderliggend thema of gewoon ‘random’..

‘vandaag is rood‘

Drie en een halve week geleden, op 12 augustus finishte ik in Deventer na een wandeling van 200 kilometer. Mijn actie om aandacht te vragen en donaties te verwerven voor niet aangeboren hersenletsel (NAH) was beëindigd met een voorlopige stand van 2015 euro. Met de huidige stand van 2200 euro sluit ik vandaag deze actie af.

Heel trots en heel blij ben ik dat ik deze fysieke en mentale inspanning tot zo’n goed einde heb weten te brengen. Eigenlijk kwam pas in de dagen na 12 augustus het besef dat ik echt een prestatie heb geleverd. Dat besef en de trots en blijdschap kan me in de komende periode helpen, want……

…..nu in het gewone dagelijkse leven, waarin ik weer gestart ben met werken, lijkt de wandeling al langer geleden. In het dagelijkse leven en vooral tijdens mijn werk word ik geconfronteerd met mijn beperkingen. De filter in mijn hoofd is toch nog steeds ‘stuk’ en elke dag moet ik daar opnieuw mee omgaan. Goed plannen van mijn werkzaamheden, tijdig en regelmatig ‘momenten zonder externe prikkels inlassen’, het blijft  voortdurend zoeken naar evenwicht en balans. In de start van het schooljaar dat voor iedereen druk en hectisch is, is dat voor mij extra pittig. Ik ervaar op dit moment dan ook meer klachten. De komende periode hoop ik gaandeweg meer grip te krijgen op de zo noodzakelijke balans tussen draagkracht en draaglast.

Deze prachtige wandeling, de bijzondere ontmoetingen, de stilte, de natuur in al zijn facetten, verstilde dorpjes, mooie steden. Een variëteit aan vogels, koeien, schapen. De herinneringen die ik had aan mijn jeugd zo wandelend door Friesland. Alle momenten waarop ik nergens aan dacht en er alleen het geluid van mijn schoenen en loopstokken was. De wind, de nevel, de warmte, de zon. De appeltaart, de oranjekoek, de Blokzijler Brok en het heerlijke taartje in Terwolde.

Dit alles blijft een dierbare en waardevolle herinnering die ik kan ophalen als het voor mij nodig is om stil te staan en te ‘voelen’.

Dit blog vormt de laatste van een intensieve periode die begon met een eerste post in november 2019. Door het maandelijks schrijven, foto’s delen, toevoegen van bijdragen van deskundigen op het gebied van omgaan met NAH, is mijn proces van omgaan met beperkingen positief beïnvloed.  ‘Ook al kan ik niet meer alles, in wezen ben ik dezelfde gebleven’.

Dank aan iedereen die op welke wijze dan ook tot en met vandaag met mij ‘meeliep’ en dat in de toekomst blijft doen.