Een blog schrijven waarin ik jullie mee ga nemen in de voorbereidingen op mijn voorgenomen wandeltocht in de meivakantie van 2020. Niet zomaar een wandeling maar een wandeling met verschillende doelen: Ik wil mijzelf een doel stellen om naar toe te werken fysiek en mentaal. Ik wil aandacht vragen voor de gevolgen van Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Door mijn verhalen mensen motiveren om de hersenstichting te steunen met een donatie zodat er meer onderzoek gedaan kan worden én activiteiten kunnen worden ontwikkeld om mensen met hersenletsel op welke wijze dan ook te helpen. Hoe ik bij dat idee kom? Waarom dit doel? Waar ga ik lopen en waarom juist daar? In deze en de volgende blogs neem ik jullie mee, beantwoord ik deze vragen en vertel ik over mijn voorbereidingen.
Op 10 november 2018 werd ik met neurologische klachten (ernstige duizeligheid en gevoelloosheid over de gehele linkerkant van mijn lichaam) opgenomen in een ziekenhuis in Parijs waar ik op dat moment genoot van een korte vakantie. De MRI toonde een cavernoom aan (dit is een kluwen van bloedvaatjes) in de hersenstam dat was gaan lekken. Een opname van 4 dagen op de medium-care volgde. Na thuiskomst startte een lange periode van herstel, van onzeker zijn (doet alles het nog) veel vragen: hoeveel progressie kan ik maken, kan ik mijn dagelijkse dingen oppakken, kom ik weer aan het werk. Maar vooral een periode van revalideren, aanvaarden, en leren omgaan met de niet zichtbare gevolgen van hersenletsel. Nu een jaar later ervaar ik naast dankbaarheid dat het relatief goed met mij gaat ook nog steeds gevolgen in onder andere mijn belastbaarheid en energie. Dat zorgt soms voor onbegrip en ongemakkelijke situaties.
In de eerste maanden nadat ik geconfronteerd was met dit hersenletsel kon ik heel weinig ondernemen. In de ochtend liep ik een klein rondje van maximaal 20 minuten en de rest van de dag zat ik op een stoel en sliep elke middag. Ik bewoog zo weinig mogelijk en vermeed drukte omdat dit erg veel klachten van ‘wiebeligheid’ en disbalans of evenwichtsstoornissen veroorzaakte en de gevoelloosheid in mijn linker lichaamshelft versterkte. Ik heb vooral gehaakt (dat had ik 30 jaar niet meer gedaan). Resultaat van het afgelopen jaar, twee dekens, eiermutsjes, kerstboompjes en sterren voor op kerstkaarten en mandjes. Ik las in een tijdschrift over het Jabikspaad. Dit pad maakt deel uit van de Jacobswegen (de Camino) naar Santiago de Compostela. De plaats waar volgens de overlevering St. Jacobus de Meerdere begraven ligt. Jaarlijks lopen of fietsen vele duizenden pelgrims uit de hele wereld de Camino. Ik liep deze route als pelgrim in 3 etappes vanuit de Pyreneeën in 2013-2014-2016 en kwam na deze laatste etappe voor de eerste keer in Santiago de Compostela aan. In het voorjaar van 2018 liep ik in de meivakantie vanuit Porto naar Santiago. De wandeltochten en de ontmoetingen onderweg blijven voor mij onvergetelijk.
Ik bestelde het boekje met de routebeschrijving en gedurende dit hele jaar heb ik steeds gedacht: “ik ga dit doen, ik ga het Jabikspaad lopen, ik móet zodanig herstellen dat me dat gaat lukken”. In eerste instantie dacht ik heel ambitieus dat me dit in 2019 wel zou kunnen gaan lukken. Echter ondanks dat mijn herstel zich steeds verder ontwikkelt was een tocht over 150 km van St. Jacobiparochie naar Hasselt ( Ov) echt geen haalbare kaart. Toch keek ik regelmatig in het boekje en stelde me voor dat ik met rugzak weer op pad zou kunnen gaan, zoals ik dat al vele malen hiervoor had gedaan. Na overleg met mijn neurorevalidatie therapeut en mijn gezin heb ik 6 weken geleden het besluit genomen. Het is verantwoord, dus ga ik in de meivakantie 2020 lopen. In totaal 200 km van St. Jacobiparochie naar Deventer. De eerste stap is gezet. Over mijn verder voorbereidingen en de Jabikspaad wandeling houd ik jullie op de hoogte via mijn blogpagina.
Stella wandelt 