…………..terugkijken, stilstaan bij hoe het nu is en vooruitkijken.
Het heden en de toekomst bestaat niet zonder het verleden. Dat leerde ik ooit en gaf dat vervolgens weer door. In deze blog kijk ik terug naar afgelopen jaar. De periode rondom kerst en oud en nieuw en de winter die volgde voelt nu zo dichtbij voor mij. Ik denk vaak, ‘toen deed ik dit, toen voelde ik dat, toen ervoer ik hoezeer ik beperkt was in mijn dagelijkse bezigheden. En vandaaruit kijk ik naar voren, welke enorme stappen ik heb gezet, heb kunnen zetten, gelukkig maar…., het had ook zo anders kunnen zijn. In deze blog vertel ik ook over de eerste voorbereidingen én over het ontstaan van de Jacobswegen.
Vorig jaar, 2018, leefde ik in december toe naar de afspraak met de neuroloog in Maastricht, deze zou begin januari plaats vinden. Omdat mijn situatie stabiel was, was ik niet ‘urgent’ genoeg om snel aan de beurt te zijn. Heel moeilijk was dat, ik kon niet veel, moest wachten en was erg onzeker over mijn situatie. Dat veranderde toen ik het initiatief nam om contact te zoeken met een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in neurorevalidatie. Een van de eerste dingen die hij tegen mij zei was ‘we gaan je hersenen weer aanzetten’. Wat een eyeopener was dat!! Tot dan toe zei iedereen, doe maar rustig aan, neem je tijd, span je niet in etc. etc. Allemaal heel goed bedoeld, maar met de opmerking ‘hersenen aanzetten’ kon ik iets en ging ik onder begeleiding aan de slag. En gelukkig lukte dat, want cognitief was er geen merkbare schade. De schade zat hem vooral in de executieve functies, planning en concentratie, prikkelgevoeligheid en belastbaarheid versus belasting. Hersenen aanzetten is een uitdrukking die ik nog steeds gebruik en koester. In de bijdrage van de neurofysiotherapeut die ik binnenkort zal plaatsen wordt dit verder uitgelegd.
Ziekzijn is geen vakantie, het is werken. Revalideren is werken aan herstel en doelen stellen. Korte en lange termijn doelen. Door fysiek sterker te worden, word ik ook ‘brein fitter’ en andersom. Dat merk ik nu ik mijn wandelactiviteiten meer en meer kan oppakken en uitbreiden. Ik loop rondjes tussen de 5 en de 10 kilometer in de omgeving waar ik woon. Ik geniet enorm van de natuur zoals ik dat ook in het verleden deed. Zo kwam ik tijdens een wandeling; ‘rondje Buggenum’ langs een groot waterbekken dat is ontstaan door zandwinning. Dit gebied is een paradijs voor (trek)vogels maar ook voor bevers. De sporen van de bevers zijn duidelijk aanwezig. Deels afgeknaagde bomen maar bijvoorbeeld ook zijn de sleepsporen van de staart van de bever over het zandpad zichtbaar. Het spoor liep van een kleine poel naar het waterbekken en eindigde in een glijbaantje aan de oever waar de bever zich in het water laat zakken. Genieten!!
Ik heb de planning voor mijn wandeling in april-mei gemaakt en ga uit van 9 of 10 dagen. Tegen de tijd dat ik ga lopen kan ik goed inschatten wat mogelijk is en bepaal ik definitief de planning. Deze planning plaats ik dan ook op dit blog. Ik denk op dit moment ook na over hoe ik nog meer (andere) fondsen kan aanboren om het streefbedrag, dat ik op 2000 euro heb gesteld te kunnen bereiken. Op het moment dat ik dit blog schrijf hebben al 12 mensen gedoneerd en staat een bedrag van 565 euro op de teller. Geweldig. Naast dat ik iedereen individueel bedank wil ik dat ook in dit blog doen. Héél, heel hartelijk dank voor de donaties aan de Hersenstichting. Dit stimuleert mij enorm en geeft heel veel vertrouwen.
…En dan nog even iets over het Jabikspaad. ‘St.Jabik’, is de Friese vertaling van St.Jacob, en ‘paad’ staat voor weg. Het Jabikspaad is gebaseerd op de geschiedenis van de eerste pelgrim uit Friesland, die, omdat hij boete moest doen, op pelgrimage werd gestuurd naar Santiago de Compostela. In de middeleeuwen was de pelgrimstocht naar Santiago de Compstela vaker als boetedoening bedoeld. De tocht was zwaar en veel pelgrims kwamen niet aan op de plaats van bestemming omdat ze onderweg ziek werden of zelfs stierven. De pelgrimage van de moderne pelgrim is niet meer zo zwaar en meestal ingegeven door religieuze, spirituele of ook sportieve overwegingen. Wat blijft is de behoefte aan werkelijk contact met zichzelf en met degene die hij onderweg ontmoet. In mijn pelgrimstocht ga ik mij bezinnen, reflecteren, verwerken én vooruitzien!
Stella wandelt 