Deze woorden las ik in een blog van een jonge vrouw die vanwege haar hersenbloeding vele stappen terug heeft moeten doen maar zich niet uit het veld laat slaan en er elke dag een nieuwe en positieve dag van wil maken en maakt.
In dit blog gaat het over doorzettingsvermogen, positiviteit én ook over doseren. Ik schrijf over mijn mooie wandelervaringen maar wil beginnen met te vertellen dat na de tussenstand, die ik deelde in mijn vorige blog opnieuw gedoneerd is aan de hersenstichting en de teller op 775 Euro staat. Heel veel dank aan alle gulle gevers, het stimuleert mij extra om mijn wandeltocht aan te gaan en te volbrengen. Ik heb het vertrouwen dat mijn streefbedrag van 2000 euro gehaald gaat worden. Doneren kan nog steeds via de link op deze pagina naar de actiepagina van de hersenstichting. Tenslotte heb ik naast dit (derde) blog, een bijdrage over neurorevalidatie geplaatst op de pagina Informatie over NAH, met als titel: Neurorevalidatie, een ‘coproductie’ tussen therapeut en patiënt.
……..Doorzettingsvermogen en positiviteit, deze twee woorden raken mij. Ik herken ze, het zouden mijn woorden kunnen zijn. Ik pas deze woorden toe waar ik kan. Ik wil tevreden zijn met de dingen die goed gaan en de draad weer oppakken wanneer iets tegenzit. Naast deze woorden is er nog een woord dat voor mij een soort van sleutelwoord is geworden namelijk het woord, ‘doseren’. Ik stipte het in de inleiding al even aan. Doseren was nooit mijn sterkste kant. Nu ik 61 ben is het de hoogste tijd om hier meer bewust mee om te gaan én toe te passen. Ik heb het afgelopen jaar geleerd dat het niet persé een kwaliteit is om altijd alles te kunnen en willen doen. In het verleden dacht ik daar anders over en vond dat wel een kwaliteit.
Doseren dus, heel belangrijk, zeker nu mijn dagen zich meer en meer vullen. De tijd van alleen maar thuis zijn en behalve de revalidatiemomenten, rust nemen waar nodig of mogelijk, is gedurende het laatste half jaar geleidelijk veranderd. Ik probeer te zorgen voor een goed evenwicht tussen mijzelf, mijn revalidatie, 3 dagdelen werken, wandelen, huishouden en aandacht voor mijn gezin. Dat valt me soms zwaar en dan ervaar ik meer klachten. Na de kerstvakantie, die, ook als je niets aan je hoofd hebt, erg ‘druk’ is, belandde ik in een dip. Ik was ontzettend moe en bleef dat ook. Nog steeds ervaar meer last van de verstoorde sensibiliteit (gevoelsprikkel) in mijn linker lichaamshelft. Daarnaast heb ik meer problemen met balans en ben ik vaker ‘wiebelig’. De reden is dat ik téveel mijn dagelijkse structuur heb losgelaten. Ongepland activiteiten uitvoeren die eigenlijk niet passen in wat ik per dag of per week aankan. Ik heb dan te weinig vooraf nagedacht en gepland, kortom te weinig gedoseerd. Na de eerste schoolweek ben ik hiermee aan de slag gegaan zodat ik weer meer grip krijg op mijn dagen en de dingen die ik doe. Een van de hulpmiddelen die ik hierbij gebruik is een schema waarin ik per dagdeel mijn activiteiten noteer, en scoor (met een cijfer op de schaal van 1 tot 10). Dat dwingt me als het ware om beter vooraf na te denken en bewuster keuzes te maken. Daarnaast heb ik mijn wandelen uitgebreid…. ‘Wandelen dempt’ zegt de ergotherapeut en dat is ook zo! Het is een enkelvoudige activiteit die mijn hoofd en daarmee de rest van mijn lichaam tot rust brengt en de stabiliteit en draagkracht versterkt.
Nog 13 weken en dan is het zover, dan start ik met het Jabikspaad, dat schiet dus al aardig op. Ik moet nog flink wat kilometers maken om goed ingelopen te raken. Daarom heb ik een ‘trainingsprogramma’ opgesteld waarmee ik de komende tijd het aantal kilometers langzaam maar zeker ga opvoeren. Gemiddeld loop ik 3 keer per week een langere afstand die opbouwt naar 15 km per wandeling. Deze afstanden loop ik meestal in de ochtend op een dag dat ik verder niets hoef qua werk, revalidatie of afspraken. Ik loop in de ochtend omdat mijn hoofd dan het meest fit is, en daarmee ook mijn lichaam. Het gaat al best goed, ik loop inmiddels een afstand van 9 km. Ook nu, in deze (zachte) winter is de natuur bijzonder en mooi. Op eerste kerstdag maakten we een prachtige wandeling in het natuurgebied de Hamert (Maasduinen). Het was er heel stil en rustig en de kleuren in het landschap met een variatie aan heide, vele verschillende mossen en grassen naast berkenbomen en vennen was heel divers en zó mooi. We zagen een zwanenpaar met een ‘uit de kluiten gewassen’ jonge zwaan die er nog uitzag als het lelijke eendje uit het sprookje van Andersen, rustig dobberend op de plas. Geen haast en volledig op hun gemak. Tijdens mijn wandelingen maak ik regelmatig filmpjes en foto’s die ik op social media plaats. Een kort filmpje bijvoorbeeld over de activiteiten van de bevers die waarschijnlijk bezig zijn met hun voorbereidingen op het voorjaar. Op een klein perceel met jonge boompjes, staat meer dan de helft niet meer rechtop. Wat doen die bevers met al dat afgeknaagde hout? Veel ervan laten ze liggen, maar het zal zeker een reden hebben dat ze zo actief zijn.
In de natuur valt er altijd iets te zien en te genieten en biedt troost als ik een mindere dag heb!
Stella wandelt 