Ik schreef het in mijn vorige blog al: ‘het wordt onzeker of ik vanaf 24 april het Jabikspaad kan lopen’, en nee het gaat nu niet lukken…. Deze wandeling stel ik uit tot 4 augustus, in de hoop dat de maatregelen dan zo soepel zullen zijn dat het dan wel mogelijk is en ik mijn actie voor de Hersenstichting kan afronden. Dat betekent niet dat er nu sprake is van ‘stilstand’. In mijn 6e blog vertel ik over hoe het met me gaat, mede in het licht van de huidige omstandigheden die we coronacrisis noemen. Thuis werken, een tijdelijke stop van therapie en de begeleiding op het gebied van revalidatie alleen via telefoon. Ik leg uit waarom ik nu niet in Friesland ga wandelen, maar neem jullie mee in mijn creatief en alternatief plannetje om op kleinere schaal ook nu tóch 5 dagen te wandelen, tóch aandacht te blijven vragen voor het belangrijke werk van de Hersenstichting voor mensen met (niet aangeboren) hersenletsel en zo tóch te blijven werken aan mijn herstel, het vergroten van mijn draagkracht en het versterken van mijn balans.
Vanaf 16 maart werk ik zoals heel veel anderen thuis. 12 uur tot 16 uur zoals afgesproken met de bedrijfsarts en de organisatie waar ik voor werk. Dat betekent, opnieuw uitvinden welke dagritme / structuur het best passend is voor mij. Dat viel me niet mee, sterker nog dat viel me erg tegen. Afgelopen jaar heb ik langzaam maar zeker een dag- en weekritme gevonden. Een zo goed mogelijke afwisseling tussen inspanning en ontspanning, zowel in mijn privéleven als ook werkmatig. Regelmatig liep ik tegen mijn grenzen aan maar ik bleek steeds beter in staat om betere keuzes te maken. Omdat qua werk in tijd, inhoud en verantwoordelijkheid een groter appèl op mij wordt gedaan, heeft dit een prominentere rol in mijn dagdagelijkse ritme gekregen. De structuur die ik voor 16 maart had aangebracht gaf mij vertrouwen ‘ik heb het te pakken’. Frustrerend was het dan ook om te ervaren dat ik niet meteen kon schakelen naar de nieuwe situatie na 16 maart. Dit niet direct kunnen schakelen past niet bij de ‘oude’ Stella, die flexibel en creatief kon omgaan met crises en verandering. Dit niet meer snel kunnen schakelen blijkt een deel te zijn van mijn leven als ‘nieuwe’ Stella. Ik heb meer tijd nodig om op een passende manier veranderingen te integreren in mijn leven. Dit is een proces van aanvaarding waar ik nu doorheen ga. Daar praat ik over met de mensen die mij in mijn revalidatie begeleiden en met mijn naaste omgeving. En geef daar zo goed mogelijk handen en voeten aan. Ik moet blijven reflecteren op hoe het met me gaat, hoe het gesteld is met mijn energieniveau en belastbaarheid. Maar vooral moet ik mijn grenzen aangeven, steeds opnieuw, naar mijn werk en naar mijn thuis. Kritisch zijn op de keuzes die ik maak en er zo voor zorgen dat ik langzaam maar zeker mijn draai weer vind. Dat gaat met vallen en opstaan. Als ik fit ben gaat dat beter….
Wandelen dus, om fit te blijven, elke ochtend vroeg, ongeveer 6 km en in het weekend langere afstanden. Daarnaast ben ik ook meer en meer gaan fietsen. De natuur komt steeds verder tot ontwikkeling en tot bloei. Veel kleuren groen, bloemen in de bermen en zoveel vogels… Daar geniet ik zo enorm van. Ik maak regelmatig een foto, die ik met bijpassend tekstje op Instagram of Facebook plaats. Het doel van al dat wandelen en bewegen is en blijft mezelf sterker maken, mijn hersenen ‘aan blijven zetten’ én fysiek en mentaal klaar te zijn voor de wandeling in Friesland; de Jacobsweg, ‘het Jabikspaad’. Maar in de huidige omstandigheden vind ik het niet verantwoord om te gaan reizen door het land (dat wordt ook ontraden). Friesland is nauwelijks getroffen door het virus. Ik zou niet degene willen zijn die zonder het te weten dit virus mogelijk vanuit onze, zeer ernstig getroffen omgeving in Limburg, mee zou nemen naar Friesland. Daarbij zijn er geen voorzieningen. En belangrijk ook, geen geopende was- en toiletmogelijkheid op de geplande campings. Helemaal niet gaan wandelen in de geplande periode, dat is voor mij geen optie. Dus heb ik een alternatief plan bedacht.
Hoe leuk is het dan ook om in het thema van Jacobus (Jabik) en de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela de blijven! Dus zocht ik op internet naar kapellen en kerken die gewijd zijn aan Jacobus. En die zijn er….op loopafstand van mijn huis….in Hunsel, in Egchel, in Thorn in Roermond … Een mini -Camino wordt het. Een wandeling in het licht van Jacobus de Meerdere en een wandeling waarin ik de nagedachtenis aan mijn vader meeneem. Hij droeg de doopnaam ‘Jacobus’. Ik start morgen 24 april. Op deze eerste wandeldag loop ik naar Roermond, naar het witte kerkje in de ‘Voorstad St. Jacob’. De dagen erna volgen in willekeurige volgorde, Egchel, Hunsel, Thorn en een rondwandeling langs de kapellen van Haelen, Nunhem, Buggenum en Horn. Na deze vijf wandeldagen plaats ik mijn ervaringen, ontmoetingen en foto’s op dit blog.
Tenslotte bedank ik opnieuw alle mensen die via mijn actiepagina gedoneerd hebben aan de Hersenstichting. De teller staat nu op 1335 euro. Hartverwarmend zijn ook de persoonlijke reacties die ik via mijn mailadres stella.wandelt@gmail.com ontvang. Doneren kan nog steeds, de termijn is nu verlengd naar de periode 4 t/m 13 augustus 2020. Wat zou het fantastisch zijn wanneer het streefbedrag van 2000 euro gehaald wordt!! https://actie.hersenstichting.nl/actie/stella-laumans
Op de pagina ‘informatie over NAH’ plaats ik een bijdrage van de Hersenstichting over het nut en noodzaak van bewegen.
Volgende week meer………
Stella wandelt 