Na mijn mini-camino in april, die ik als alternatieve wandeling liep en waarover ik in mijn vorige blog vertelde werd het even stil. Stil ….want ik had naar een doel toegewerkt, dat een andere wending kreeg door de omstandigheden rondom Corona. Stil ….omdat na mijn mooie wandeling van 100 km het nog ongeveer 99 dagen zou gaan duren voordat ik mijn actie hopelijk zou kunnen gaan afronden in augustus. Stil….omdat er even geen noodzaak was om te blijven voorbereiden en oefenen. Stil…. omdat ik even ziek werd en stil….. omdat ik mezelf daarna weer moest herpakken, fysiek en mentaal..
Stil dus..
In mijn 8e blog vertel ik over hoe het verder is gegaan ná de mini-camino. Hoe ik de draad weer oppak en op weg ben naar 4 augustus wanneer ik, als het mogelijk is van start ga om de actie ‘aandacht voor de niet zichtbare gevolgen van NAH en het verwerven van donaties voor de Hersenstichting’ af te sluiten.
Deze bijzondere tijd, veroorzaakt door Corona, heeft veel stil heeft gezet. Voor iedereen en ook voor mij. Ik werk extra hard om voldoende balans te houden tussen draaglast en draagkracht, mentaal en fysiek. Ondanks dat werd ik begin mei ziek. Niet heel ernstig, een paar dagen koorts en verkoudheidsklachten. Thuisblijven dus, volgens RIVM-regels tot ik 24 uur klachtenvrij was. Dat lukte prima, maar toen begon een periode van herstel waar de neuroloog in het MUMC mij al voor gewaarschuwd had; ‘wanneer je ziek wordt, houdt er rekening mee dat het veel langer duurt voor je weer hersteld bent.’ Ontzettend moe was ik, mijn opgebouwde conditie was weg. Wiebelig, en verstoorde gevoelsklachten in arm en been die ik al lang niet meer zo duidelijk gevoeld had. Na 3 kilometer lopen in de ochtend vermoeid en geen zin en energie om verder te gaan. Dat heb ik als heel confronterend ervaren. De weken voordat ik ziek werd zei ik soms gekscherend: ’ik moet eigenlijk de rest van mijn leven elke dag 20 kilometer lopen, want dan voel ik me het allerbeste. Doet mijn hoofd goed mee, ben ik fris en fit en kan ik (bijna) alles aan’.
Nu ben ik opnieuw weer aan het opbouwen, maar het is positief en geruststellend dat ik nu, 3 weken verder, het gevoel heb dat ik ‘over de berg heen ben geklommen’. Heel belangrijk is ook dat ik weer kon starten met fysiotherapie. Dat mag immers weer. Ik word geconfronteerd met het feit dat ik niet of nauwelijks geoefend heb en daardoor mijn balans en evenwicht veel meer verstoord is dan dat dit voor 15 maart, toen alles plotseling ‘stil’ gezet werd, het geval was. Dat heeft me met de neus op de feiten gedrukt. Ik moet blijven oefenen, dan ben ik beter in evenwicht en voel ik me mentaal en fysiek sterker omdat ik minder moe ben en kan beter de focus houden en alle aangeleerde compenserende technieken waar nodig beter toepassen.
Ik ben weer heerlijk aan het wandelen, nog niet zo ver qua afstand, maar wel heel fijn. Bijna dagelijks zie ik dingen in de natuur die mijn aandacht trekken. Een slak op een grashalm, varens die ontkrullen en andere varens die me verbazen door de kleur die ze hebben, licht en donkergroen, alsof de zon de randen doet oplichten ook al is er geen zon. Het scherm van de berenklauw dat zich langzaam los maakt van het vlies waarin het nu nog verscholen zit. Maar ook prachtige rozen, vlierbloesem en overwoekerde paadjes, die, nu alles weer tot bloei is gekomen, het bos dat ik zo goed ken er ineens anders uit laat zien.
Naast het opnieuw opbouwen van mijn conditie, bereid ik me verder voor op het daadwerkelijk gaan wandelen van het Jabikspad vanaf 4 augustus. Minder dan 53 dagen duurt het nog voordat ik van start kan gaan. Twee campings heb ik geboekt, de stadscamping in Leeuwarden en een kleine camping in de buurt van Blokzijl (in het natuurgebied de Weerribben). Ik verheug me enorm om vandaaruit mijn negen wandeldagen te kunnen oppakken. Natuurlijk hoop ik voor iedereen en mezelf dat tegen die tijd de omstandigheden nog steeds gunstig zijn en de beperkingen, die ik volledig onderschrijf, verder zijn afgenomen.
Graag deel ik in dit blog enkele foto’s van de mooie en soms wonderlijke natuur die ik dagelijks rondom mijn woonplaats Haelen tegenkom en waardoor ik telkens weer blij verrast én geraakt word. Je hoeft niet ver van huis te gaan om te intens te genieten!
Tenslotte, nog steeds druppelen donaties voor de Hersenstichting binnen. Op dit moment is er 1425 euro gedoneerd aan de actie ‘Stella wandelt voor de niet zichtbare gevolgen van NAH’. Veel dank aan iedereen die hieraan heeft bijgedragen. En, doneren kan nog steeds op https://actie.hersenstichting.nl/actie/stella-laumans
Stella wandelt 