Op dinsdag 4 augustus ga ik dan eindelijk starten met mijn uitgestelde wandeling van 200 kilometer om aandacht te vragen voor ‘de niet zichtbare gevolgen van niet aangeboren hersenletsel (NAH)’. Spannend! Zeker omdat ik de afgelopen 3 maanden mijn motivatie wilde vasthouden om deze wandeling die vanwege corona uitgesteld werd, toch alsnog te gaan maken. Niet alleen voor mijzelf, maar vooral ook om een laatste ultieme poging te doen mensen bewust te maken van het feit dat wanneer je geconfronteerd wordt met hersenletsel, meestal van de ene op de andere dag, je dit de rest van je leven met je meedraagt. Want ook al is er aan mij niets te zien; mijn hoofd en mijn lichaam, doen niet altijd meer datgene wat ik graag wil. Het is niet meer vanzelfsprekend dat ik dingen aanpak zonder eerst na te denken. Altijd moet ik een pas op de plaats maken en me afvragen of dat ook wel kan. Voortdurend maak ik afwegingen en balanceer tussen draagkracht en draaglast.
Vaker trap ik nog in mijn eigen valkuil en ‘vergeet’ ik waarom ik iets beter niet kan doen. Dan doe ik het wel en dan krijg ik later de ‘straf’ (zoals mijn fysiotherapeut dat noemt) in de vorm van onder andere vermoeidheid, verstoorde sensibiliteit en overprikkeling.
En toch, wanneer ik terugkijk naar mijn eerste blog in november 2019 waarin ik mijn wandeling aankondigde, dan heb ik ongelofelijk veel progressie gemaakt. Niet alleen in waar ik fysiek, mentaal of op het gebied van werk en privé toe in staat ben, maar vooral in het omgaan met de nieuwe Stella. Het op een slimmere manier gebruik maken van de (beperkte) energie en het steeds vaker tevreden zijn met de nieuwe situatie. Eerlijk is eerlijk dat lukt nog niet elke dag, maar vaak wel.
De afgelopen weken wandelde ik 4 tot 5 keer per week als voorbereiding gemiddeld zo’n 10 tot 15 km. Op een van mijn wandelingen kwam ik een hele mooie rups tegen die lekker aan het eten was van het…. Jacobskruid. Toen ik thuis opzocht om welke rups het ging, bleek het de St. Jacobsrups te zijn. Heel toepasselijk in relatie tot de aanstaande wandeltocht!! Ik hoop natuurlijk dat ik de bijbehorende St. Jacobsvlinder nog te zien krijg ….binnenkort.
En nu dan, de wandeling…… Hai en ik kamperen zoals ik in mijn vorige blog al schreef in Leeuwarden en in Blokzijl. Hai gaat niet mee als wandelaar maar als morele steun en verzorger op de achtergrond. Hij brengt me naar het beginpunt waar ik de voorgaande dag mijn etappe beëindig en door hem ben opgehaald. Het enige wat ik hoef te doen is lopen, beetje afzien af en toe én vooral veel genieten. Ik loop 9 dagen, gemiddeld 23 kilometer per dag.
Twee weken geleden was ik ook in Friesland en ging samen met mijn beste vriendin naar St. Jacobiparochie en de Zwarte Haan. Ondanks dat dit stukje Noordwest-Friesland voor mij bijna het einde van de wereld lijkt, viel mij op dat ‘het Jabikspaad’ hier enorm leeft. Ik ben heel benieuwd hoe de rest van de route zal zijn qua beleving, markering, ontmoetingen en andere pelgrimsindrukken.
Ik verheug me op mijn tocht en wil dagelijks kleine updates en foto’s plaatsen op mijn blog, zodat ik te volgen ben voor eenieder die daar belangstelling voor heeft.
Tenslotte wil ik iedereen die al gedoneerd heeft nogmaals danken en degenen die tot nu toe nog niet in de gelegenheid waren om te doneren of misschien nog twijfelen, oproepen: Steun de Hersenstichting en steun zo de mensen die getroffen zijn door een hersenaandoening/ NAH. Ga naar de actiepagina https://actie.hersenstichting.nl/actie/stella-laumans
1 op de 4 mensen heeft een hersenaandoening. Hersenaandoeningen zijn helaas hard op weg de grootste ziekte van Nederland te worden. Dit moet stoppen. Want een hersenaandoening zet je leven op z’n kop. En vroeg of laat raakt het ons allemaal.
Stella wandelt 