Trots

Als we om half 6 opstaan is het al warm, het belooft een hele warme dag te worden vandaag de laatste wandeldag. En ja hoor bij het vertrek in Wijhe valt de benauwde warmte als een deken op me en het duurt zeker een uur voordat er wat wind komt en de lucht iets opklaart. In Olst loop ik verkeerd, dat scheelt meteen anderhalve kilometer…. die komen erbij. Maar op het pontje over de IJssel is het heerlijk en het eerste gedeelte na het pontje over een dijk met de meest mooie en verzorgde dijkhuisjes werkt als stimulans evenals het bijzondere vogelnatuurgebied dat ik passeer en is gesitueerd in een oude ’kleiput’ waar vroeger de klei voor stenen en dakpannen uit werd gewonnen.

Stijf ben ik van het vallen van gisteren, maar tijdens het lopen wordt dat gaandeweg beter. Mijn tempo ligt tamelijk hoog, ik ruik als het ware het einde en eigenlijk wil ik ook zo snel mogelijk uit de zon zijn. 6 kilometer voor het einde in het plaatsje Terwolde vier ik al even een klein feestje met mezelf, met een cappuccino en een heerlijk stukje yoghurttaart met aardbeien. Het zwaarste stuk moet nog komen. Pal in de zon, weinig wind en boven over de dijk loop ik naar Deventer, ‘dit kan toch niet echt gezond zijn’. Maar dan, eindelijk bij de Grote- of Lebuinius-kerk aangekomen word ik opgewacht door Hai, Marte en Lieneke, met bloemetjes én een alternatieve cheque met daarop het voorlopige eindbedrag van 2015 euro. En daarna is het tijd voor heerlijk koele biertjes, bitterballen en kaas op een schaduwrijk terras.

9 dagen, 200 kilometer in de warmste week van het jaar! Ik ben blij, dankbaar en trots.