Drie en een halve week geleden, op 12 augustus finishte ik in Deventer na een wandeling van 200 kilometer. Mijn actie om aandacht te vragen en donaties te verwerven voor niet aangeboren hersenletsel (NAH) was beëindigd met een voorlopige stand van 2015 euro. Met de huidige stand van 2200 euro sluit ik vandaag deze actie af.
Heel trots en heel blij ben ik dat ik deze fysieke en mentale inspanning tot zo’n goed einde heb weten te brengen. Eigenlijk kwam pas in de dagen na 12 augustus het besef dat ik echt een prestatie heb geleverd. Dat besef en de trots en blijdschap kan me in de komende periode helpen, want……
…..nu in het gewone dagelijkse leven, waarin ik weer gestart ben met werken, lijkt de wandeling al langer geleden. In het dagelijkse leven en vooral tijdens mijn werk word ik geconfronteerd met mijn beperkingen. De filter in mijn hoofd is toch nog steeds ‘stuk’ en elke dag moet ik daar opnieuw mee omgaan. Goed plannen van mijn werkzaamheden, tijdig en regelmatig ‘momenten zonder externe prikkels inlassen’, het blijft voortdurend zoeken naar evenwicht en balans. In de start van het schooljaar dat voor iedereen druk en hectisch is, is dat voor mij extra pittig. Ik ervaar op dit moment dan ook meer klachten. De komende periode hoop ik gaandeweg meer grip te krijgen op de zo noodzakelijke balans tussen draagkracht en draaglast.
Deze prachtige wandeling, de bijzondere ontmoetingen, de stilte, de natuur in al zijn facetten, verstilde dorpjes, mooie steden. Een variëteit aan vogels, koeien, schapen. De herinneringen die ik had aan mijn jeugd zo wandelend door Friesland. Alle momenten waarop ik nergens aan dacht en er alleen het geluid van mijn schoenen en loopstokken was. De wind, de nevel, de warmte, de zon. De appeltaart, de oranjekoek, de Blokzijler Brok en het heerlijke taartje in Terwolde.
Dit alles blijft een dierbare en waardevolle herinnering die ik kan ophalen als het voor mij nodig is om stil te staan en te ‘voelen’.
Dit blog vormt de laatste van een intensieve periode die begon met een eerste post in november 2019. Door het maandelijks schrijven, foto’s delen, toevoegen van bijdragen van deskundigen op het gebied van omgaan met NAH, is mijn proces van omgaan met beperkingen positief beïnvloed. ‘Ook al kan ik niet meer alles, in wezen ben ik dezelfde gebleven’.
Dank aan iedereen die op welke wijze dan ook tot en met vandaag met mij ‘meeliep’ en dat in de toekomst blijft doen.
Stella wandelt 