Ik blijf wandelen….. niet meer om mij voor te bereiden op de wandeling die ik maakte in augustus voor de hersenstichting, maar omdat ik ervan geniet, omdat ook de hond uit moet of allebei. Ik loop iedere dag. Het kan een korte of een langere wandeling zijn, dichtbij of verder weg. In de zon, in de regen, in het donker, als het waait. Het blijft heerlijk om buiten te zijn en telkens opnieuw te ervaren dat ik dit kan, dat ik een kan zijn met de natuur. En al loop ik vaker over bekende paden, ik zie altijd weer iets nieuws. Ik schreef ooit, ‘wandelen is voor mij als ademen’ het geeft me rust en geeft energie tegelijk en brengt me op allerlei nieuwe ideeën. Ideeën die vaker verband houden met de onzichtbare gevolgen van hersenletsel en waar ik in de toekomst iets (positiefs) mee wil gaan doen.
Die ideeën komen later wel, nu kriebelt het om foto’s te plaatsen en korte stukjes te maken en deze te delen met de wereld om mij heen. Een wereld waarin ik met mijn blogs tot nu toe een veel groter bereik had dan ik vooraf had kunnen vermoeden. Naast het bereiken van lezers in Nederland ging stellawandelt.com de hele wereld over. Van de VS tot Duitsland, van China tot Frankrijk, en van Nieuw Zeeland tot België om maar eens iets te noemen. Super leuk om dat terug te zien in de statistieken. Zoals gezegd, het kriebelt en dus plaats ik vanaf vandaag periodiek foto’s en kleine tekstjes. Geen vaste regelmaat, geen bijzonder doel maar vooral het plezier om mooie plaatjes te delen, óf met een onderliggend thema of gewoon ‘random’..
‘vandaag is rood‘
Stella wandelt 