Schooljaar voorbij. Een schooljaar waarin ik weer de balans heb gevonden tussen werk en privé. Maar dat plots eindigt in een intensieve en emotionele periode, verdrietig en waardevol tegelijk. Het is tijd om een paar dagen te gaan wandelen. Mijzelf fysiek inspannen, mijn hoofd ontspannen, naar boven kijken en ‘mijn engel vinden’ (Paulo Coelho).
Maar waar ga ik lopen, het Maaspad vanuit Eijsden? Dat kan niet na het hoge water. Het Kloosterpad in Noord- Brabant? Geen optie, te lastig met overnachten. Pieterpad……, dat liep ik ooit eerder maar de route tussen Venlo en Valkenburg is anders dan 11 jaar geleden. Dus dit is het plan, vier dagen lopen, twee dagen met gezelschap en twee dagen alleen.
25 juli, op pad, vanaf station Venlo, 23 km voor de boeg………Genieten van het Jaomerdal met zijn prachtige vennen. Vandaaruit naar het Trappistenklooster Ulingsheide en later over smalle paden langs de hoge steilranden nabij Tegelen. Plots op een bord, een verwijzing naar restanten van de kleigroeven van Laumans, hoe leuk is dat. Prachtige paden door de Duitse bossen. Koffie met vlaai aan de grens in Reuver en dan…. een enorme regenbui trotseren vlak voor Swalmen. Poncho’s aan en later weer uit. De afsluiting van al dit moois is de lieflijk meanderende Swalm door een geheimzinnig bos nabij het Groenewoud in Swalmen. Zelfs de busreis terug naar Venlo wordt een belevenis..
26 juli, al bijtijds met de auto naar Swalmen om daar de route weer op te pikken. Onder de indruk ben ik van Kasteel Hillenraedt. Al zo vaak gezien maar nu in de ochtendzon…, een plaatje. En het park erachter zo mogelijk nog mooier.. Zilver en goud door de regendruppels op de bladeren en het zonlicht gefilterd door de bomen. Onderweg naar Maalbroek en Melick door een overweldigend mooi, écht Midden-Limburgs- en bijna on-Nederlands landschap. Later zie ik in de vele vernielde akkers de stille getuigen van de overstromingen veroorzaakt door de Roer. Maar de Basiliek van St. Odiliënberg schittert als altijd in de zon, zij het omringt door onweerswolken. Koffie op een leuke binnenplaats en door naar Montfort. De muggen kunnen mij niet deren, het bos is mooi en de bus terug naar Roermond en Swalmen, bijna op tijd…. Wat een heerlijke dag.
27 juli. Om half 8 met de bus via Roermond naar Montfort om vandaaruit naar Sittard te lopen. Het ‘loopt’ niet zo lekker vandaag…. ook al is er genoeg te zien onderweg….., restanten van de Romeinse aanwezigheid in dit gebied en het smalste stukje Nederland bij Susteren of een heuse Duvelsekei….het is er allemaal, en toch mis ik ritme en cadans in mijn wandeling. Na de grens met Duitsland kom ik er eindelijk een beetje in (na 17 km). Daar duikt plots ‘de Jacobsschelp’ op, ‘voelt’ het pad minder aangeharkt en lonkt de Markt van Sittard…… met als ultieme beloning na een pittige dag een groot stuk cheese-cake met ijs en slagroom.
28 juli. De laatste wandeldag en ‘de kers’ op de spreekwoordelijke taart. Zuid-Limburg wat ben je toch mooi.
Na een gezellig avondje en lekker slapen bij mijn zusje en zwager, door grote regenplassen op weg naar de kapel van St Rosa op de Kolleberg in Sittard en verder naar de Windraak. Behalve de vele brandnetels die hele smalle paadjes omzomen een fantastisch eerste deel van de wandeling. De wolken razen langs de hemel en de buien trekken weg. Klimmen en dalen, modder en stenen maar de mooiste vergezichten. Vanaf Spaubeek samen verder met mijn zusje. Bij Kasteel Terborg op het terras lekker koffie en een praatje met 2 andere ‘Pieterpadders’ die ik al eerder in St. Odiliënberg zag. Ook dat is zo leuk van onderweg zijn, ervaringen delen met andere wandelaars…..Via een uitgesleten smal pad met de nog zichtbare gevolgen van de enorme regenval van enkele weken geleden, zoeken we voorzichtig onze weg omhoog om uiteindelijk op het plateau van Spaubeek uit te komen en dan….zon, wind, akkers, kruisbeelden, de watertoren van Schimmert in de verte…, puur genieten. Hoedje in de hand, anders waait het weg… Na het langzaam dalen rusten op een bankje, vakwerkhuizen, bloemen, carré-boerderijen met binnenplaatsen, kronkelpaadjes, bos met hele hoge bomen, kleine waterstroompjes…, beetje praten samen of gewoon stil zijn. Alles is goed.
De trein wacht in Valkenburg…, vier mooie wandeldagen, 92 kilometer afgelegd, hier en daar een pijntje maar ook blij en dankbaar om te kúnnen lopen door de mooie Limburgse natuur.
Stella wandelt 