Na mijn mini-camino in april, die ik als alternatieve wandeling liep en waarover ik in mijn vorige blog vertelde werd het even stil. Stil ….want ik had naar een doel toegewerkt, dat een andere wending kreeg door de omstandigheden rondom Corona. Stil ….omdat na mijn mooie wandeling van 100 km het nog ongeveer 99 dagen zou gaan duren voordat ik mijn actie hopelijk zou kunnen gaan afronden in augustus. Stil….omdat er even geen noodzaak was om te blijven voorbereiden en oefenen. Stil…. omdat ik even ziek werd en stil….. omdat ik mezelf daarna weer moest herpakken, fysiek en mentaal..

Stil dus..

In mijn 8^e blog vertel ik over hoe het verder is gegaan ná de mini-camino. Hoe ik de draad weer oppak en op weg ben naar 4 augustus wanneer ik, als het mogelijk is van start ga om de actie ‘aandacht voor de niet zichtbare gevolgen van NAH en het verwerven van donaties voor de Hersenstichting’ af te sluiten.

Deze bijzondere tijd, veroorzaakt door Corona, heeft veel stil heeft gezet. Voor iedereen en ook voor mij. Ik werk extra hard om voldoende balans te houden tussen draaglast en draagkracht, mentaal en fysiek. Ondanks dat werd ik begin mei ziek. Niet heel ernstig, een paar dagen koorts en verkoudheidsklachten. Thuisblijven dus, volgens RIVM-regels tot ik 24 uur klachtenvrij was. Dat lukte prima, maar toen begon een periode van herstel waar de neuroloog in het MUMC mij al voor gewaarschuwd had; ‘wanneer je ziek wordt, houdt er rekening mee dat het veel langer duurt voor je weer hersteld bent.’ Ontzettend moe was ik, mijn opgebouwde conditie was weg. Wiebelig, en verstoorde gevoelsklachten in arm en been die ik al lang niet meer zo duidelijk gevoeld had. Na 3 kilometer lopen in de ochtend vermoeid en geen zin en energie om verder te gaan. Dat heb ik als heel confronterend ervaren. De weken voordat ik ziek werd zei ik soms gekscherend: ’ik moet eigenlijk de rest van mijn leven elke dag 20 kilometer lopen, want dan voel ik me het allerbeste. Doet mijn hoofd goed mee, ben ik fris en fit en kan ik (bijna) alles aan’.

Nu ben ik opnieuw weer aan het opbouwen, maar het is positief en geruststellend dat ik nu, 3 weken verder, het gevoel heb dat ik ‘over de berg heen ben geklommen’. Heel belangrijk is ook dat ik weer kon starten met fysiotherapie. Dat mag immers weer. Ik word geconfronteerd met het feit dat ik niet of nauwelijks geoefend heb en daardoor mijn balans en evenwicht veel meer verstoord is dan dat dit voor 15 maart, toen alles plotseling ‘stil’ gezet werd, het geval was. Dat heeft me met de neus op de feiten gedrukt. Ik moet blijven oefenen, dan ben ik beter in evenwicht en voel ik me mentaal en fysiek sterker omdat ik minder moe ben en kan beter de focus houden en alle aangeleerde compenserende technieken waar nodig beter toepassen.

Ik ben weer heerlijk aan het wandelen, nog niet zo ver qua afstand, maar wel heel fijn. Bijna dagelijks zie ik dingen in de natuur die mijn aandacht trekken. Een slak op een grashalm, varens die ontkrullen en andere varens die me verbazen door de kleur die ze hebben, licht en donkergroen, alsof de zon de randen doet oplichten ook al is er geen zon. Het scherm van de berenklauw dat zich langzaam los maakt van het vlies waarin het nu nog verscholen zit. Maar ook prachtige rozen, vlierbloesem en overwoekerde paadjes, die, nu alles weer tot bloei is gekomen, het bos dat ik zo goed ken er ineens anders uit laat zien.

Naast het opnieuw opbouwen van mijn conditie, bereid ik me verder voor op het daadwerkelijk gaan wandelen van het Jabikspad vanaf 4 augustus. Minder dan 53 dagen duurt het nog voordat ik van start kan gaan. Twee campings heb ik geboekt, de stadscamping in Leeuwarden en een kleine camping in de buurt van Blokzijl (in het natuurgebied de Weerribben). Ik verheug me enorm om vandaaruit mijn negen wandeldagen te kunnen oppakken. Natuurlijk hoop ik voor iedereen en mezelf dat tegen die tijd de omstandigheden nog steeds gunstig zijn en de beperkingen, die ik volledig onderschrijf, verder zijn afgenomen.

Graag deel ik in dit blog enkele foto’s van de mooie en soms wonderlijke natuur die ik dagelijks rondom mijn woonplaats Haelen tegenkom en waardoor ik telkens weer blij verrast én geraakt word. Je hoeft niet ver van huis te gaan om te intens te genieten!

Tenslotte, nog steeds druppelen donaties voor de Hersenstichting binnen. Op dit moment is er 1425 euro gedoneerd aan de actie ‘Stella wandelt voor de niet zichtbare gevolgen van NAH’. Veel dank aan iedereen die hieraan heeft bijgedragen. En, doneren kan nog steeds op https://actie.hersenstichting.nl/actie/stella-laumans

Mini-Camino vanuit thuis, in het teken van Jacobus van 24 april t/m 28 april in plaats van ‘het Jabikspaad’.

5 dagen
21 uur en 15 minuten gewandeld
104 km
141.893 stappen
7,5 liter water, 15 boterhammen, 5 sinaasappels en 5 bananen
en één overheerlijke cappuccino bij de bakker in Beegden!

Op de eerste dag naar ‘Voorstad St. Jacob’ in Roermond. Een hele bekende weg maar zo anders wanneer je te voet gaat en de omgeving ziet vanuit het achterliggende doel. Wat staat daar in de Voorstad een mooi en nieuw kapelletje, gewijd aan St. Jacobus.. en de schelp op de grond voor de kapel brengt herinneringen aan de grote Camino terug…. Een wandeling in de zon, en achterlangs het buurtschap ‘de Weerd’ terug naar huis. Beetje last van mijn rechtervoet, maar mentaal helemaal fris en fit.

Dag twee brengt mij naar Hunsel waar een kerk ligt die verwijst naar Jacobus de Meerdere. In de ochtend is het grijs en waait er een stevige noordenwind. Wanneer ik door het bos loop vlak bij Baexem, kom ik mijn revalidatie-arts tegen met de hond. Wat volgt is een gezellig gesprek tussen twee mensen die elkaar kennen vanuit een andere context, maar wat opeens, ‘ontmoeten’ wordt. De weg naar Hunsel is na Baexem helemaal nieuw voor mij, en de kerk een mooie verrassing. Hij straalt een ‘warm welkom’ uit omdat hij geopend is en de levendigheid van de gemeenschap zichtbaar en voelbaar is. Deze fijne ervaring inspireert me om door te lopen naar Ittervoort, langs bloeiende bermen, schaduwrijke bomen en uitbundig vogelgezang. Wat een fijne dag was het en wat een geruststelling dat ik gewoon al twee dagen 20 kilometer heb kunnen lopen.

De derde dag, is een zondag en loop ik ‘De Kapellekensbaan’. Een knipoog naar het boek van Louis-Paul Boon (niet zelf bedacht trouwens..) ik loop langs 7 kapellen in Haelen en omgeving en hoop op een verwijzing naar Jacobus. Veel kapellen blijken gesloten, maar in de St. Jozefkapel in Horn zie ik twee Jacobsschelpen, hét symbool van de pelgrim naar Santiago. Een warme dag en een wandeling die meer kilometers telde dan vooraf gedacht. Deze wandeling lijkt een thuiswedstrijd maar dat was het niet vanwege de intentie op de achtergrond. Inmiddels is mijn lichaam gewend aan de dagelijkse gemiddelde afstand van 20 kilometer en heb ik het gevoel dat ik steeds meer energie krijg.

Koningsdag………, maar wat is het stil onderweg op mijn vierde wandeldag. Veel vlaggen maar geen zichtbare festiviteiten onderweg naar Egchel waar ook een Jacobuskerk is. Ik liep even binnen bij de mooie Mariakapel met een serene sfeer in Neer. Door het Midden-Limburgse land-, tuinbouw en bosgebied. En zag onverwacht in een afwateringskanaaltje onder de bomen een oud sluisje met vallend water……nooit eerder geweest. Wat is de omgeving waar ik woon en veel loop verrassend ‘nieuw’ op die momenten. De kerk in Egchel valt dan ineens tegen, en na lang kijken zie ik op de kerk een gevelsteen met een verweerde Jacobus erop. Als je heel goed kijkt zie je de schelp in zijn hand. ‘Niet alles kan mooi zijn, en dat hoeft ook niet’. Het is een warme dag en ik heb de afstand niet heel goed verdeeld. Als ik thuiskom ben ik moe maar na een heerlijk koud biertje, een rustmoment en een lekkere douche ben ik al bijna klaar voor de laatste en vijfde wandeldag naar Thorn.

Een frisse start op weg naar Thorn, er is regen voorspeld. Ik besluit het er lekker van te nemen, kalm aan te doen omdat het de laatste dag is en extra veel foto’s te maken van de omgeving en de natuur. Na 8 kilometer zie ik in Beegden dat de bakker koffie ‘to go’ heeft. Wat een feest. Een heerlijke cappuccino, mét koekje. In deze Coronatijd een bijzondere traktatie zo onderweg. De weg naar Thorn is een officieel gemarkeerde pelgrimsroute en dat maakt het deze laatste dag speciaal. De zon doet zijn best om een beetje door het wolkendek heen te breken en ondanks de wind is het een mooie tocht. De Jacobskapel in Thorn is piepklein en door het traliewerk zie ik verschillende verwijzingen naar Jacobus liggen. Een gele pijl zoals je ze onderweg op de Camino ziet, een beeldje van Jacobus met pelgrimsstaf- en mantel en een kleine Botufeiro (wierookvat). Mijn plan is om af te sluiten met het aansteken van een noveenkaars ( deze brandt negen dagen) in de mooie kapel ‘onder de Linden’. Op weg naar de kapel loop ik door een uitgestorven Thorn. Geen toeristen, geen terrassen en geen andere bedrijvigheid. Het confronteert me opnieuw met de bijzondere tijd van nu. Maar het maakt me extra dankbaar dat ik toch een meerdaagse wandeling heb kunnen maken.

Laten we met elkaar erop hopen en vertrouwen dat de komende tijd de situatie rondom het Coronavirus zich verder gaat stabiliseren. Dan kunnen langzaamaan de maatregelen worden versoepeld en kan iedereen weer voorzichtig plannen gaan maken. Mijn plan is om dan vanaf 4 augustus alsnog het ‘Jabikspaad’ te lopen en mijn actie voor de Hersenstichting te voltooien.

Ik schreef het in mijn vorige blog al: ‘het wordt onzeker of ik vanaf 24 april het Jabikspaad kan lopen’, en nee het gaat nu niet lukken…. Deze wandeling stel ik uit tot 4 augustus, in de hoop dat de maatregelen dan zo soepel zullen zijn dat het dan wel mogelijk is en ik mijn actie voor de Hersenstichting kan afronden. Dat betekent niet dat er nu sprake is van ‘stilstand’. In mijn 6^e blog vertel ik over hoe het met me gaat, mede in het licht van de huidige omstandigheden die we coronacrisis noemen. Thuis werken, een tijdelijke stop van therapie en de begeleiding op het gebied van revalidatie alleen via telefoon. Ik leg uit waarom ik nu niet in Friesland ga wandelen, maar neem jullie mee in mijn creatief en alternatief plannetje om op kleinere schaal ook nu tóch 5 dagen te wandelen, tóch aandacht te blijven vragen voor het belangrijke werk van de Hersenstichting voor mensen met (niet aangeboren) hersenletsel en  zo tóch te blijven werken aan mijn herstel, het vergroten van mijn draagkracht en het versterken van mijn balans.

Vanaf 16 maart werk ik zoals heel veel anderen thuis. 12 uur tot 16 uur zoals afgesproken met de bedrijfsarts en de organisatie waar ik voor werk. Dat betekent, opnieuw uitvinden welke dagritme / structuur het best passend is voor mij. Dat viel me niet mee, sterker nog dat viel me erg tegen.  Afgelopen jaar heb ik langzaam maar zeker een dag- en weekritme gevonden. Een zo goed mogelijke afwisseling tussen inspanning en ontspanning, zowel in mijn privéleven als ook werkmatig. Regelmatig liep ik tegen mijn grenzen aan maar ik bleek steeds beter in staat om betere keuzes te maken. Omdat qua werk in tijd, inhoud en verantwoordelijkheid een groter appèl op mij wordt gedaan, heeft dit een prominentere rol in mijn dagdagelijkse ritme gekregen. De structuur die ik voor 16 maart had aangebracht gaf mij vertrouwen ‘ik heb het te pakken’. Frustrerend was het dan ook om te ervaren dat ik niet meteen kon schakelen naar de nieuwe situatie na 16 maart. Dit niet direct kunnen schakelen past niet bij de ‘oude’ Stella, die flexibel en creatief kon omgaan met crises en verandering. Dit niet meer snel kunnen schakelen blijkt een deel te zijn van mijn leven als ‘nieuwe’ Stella. Ik heb meer tijd nodig om op een passende manier veranderingen te integreren in mijn leven. Dit is een proces van aanvaarding waar ik nu doorheen ga. Daar praat ik over met de mensen die mij in mijn revalidatie begeleiden en met mijn naaste omgeving. En geef daar zo goed mogelijk handen en voeten aan. Ik moet blijven reflecteren op hoe het met me gaat, hoe het gesteld is met mijn energieniveau en belastbaarheid. Maar vooral moet ik mijn grenzen aangeven, steeds opnieuw, naar mijn werk en naar mijn thuis. Kritisch zijn op de keuzes die ik maak en er zo voor zorgen dat ik langzaam maar zeker mijn draai weer vind. Dat gaat met vallen en opstaan. Als ik fit ben gaat dat beter….

Wandelen dus, om fit te blijven, elke ochtend vroeg, ongeveer 6 km en in het weekend langere afstanden. Daarnaast ben ik ook meer en meer gaan fietsen. De natuur komt steeds verder tot ontwikkeling en tot bloei. Veel kleuren groen, bloemen in de bermen en zoveel vogels… Daar geniet ik zo enorm van. Ik maak regelmatig een foto, die ik met bijpassend tekstje op Instagram of Facebook plaats. Het doel van al dat wandelen en bewegen is en blijft mezelf sterker maken, mijn hersenen ‘aan blijven zetten’ én fysiek en mentaal klaar te zijn voor de wandeling in Friesland; de Jacobsweg, ‘het Jabikspaad’. Maar in de huidige omstandigheden vind ik het niet verantwoord om te gaan reizen door het land (dat wordt ook ontraden). Friesland is nauwelijks getroffen door het virus. Ik zou niet degene willen zijn die zonder het te weten dit virus mogelijk vanuit onze, zeer ernstig getroffen omgeving in Limburg, mee zou nemen naar Friesland. Daarbij zijn er geen voorzieningen. En belangrijk ook, geen geopende was- en toiletmogelijkheid op de geplande campings. Helemaal niet gaan wandelen in de geplande periode, dat is voor mij geen optie. Dus heb ik een alternatief plan bedacht.

Hoe leuk is het dan ook om in het thema van Jacobus (Jabik) en de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela de blijven! Dus zocht ik op internet naar kapellen en kerken die gewijd zijn aan Jacobus. En die zijn er….op loopafstand van mijn huis….in Hunsel, in Egchel, in Thorn in Roermond … Een mini -Camino wordt het. Een wandeling in het licht van Jacobus de Meerdere en een wandeling waarin ik de nagedachtenis aan mijn vader meeneem. Hij droeg de doopnaam ‘Jacobus’. Ik start morgen 24 april. Op deze eerste wandeldag loop ik naar Roermond, naar het witte kerkje in de ‘Voorstad St. Jacob’. De dagen erna volgen in willekeurige volgorde, Egchel, Hunsel, Thorn en een rondwandeling langs de kapellen van Haelen, Nunhem, Buggenum en Horn. Na deze vijf wandeldagen plaats ik mijn ervaringen, ontmoetingen en foto’s op dit blog.

Tenslotte bedank ik opnieuw alle mensen die via mijn actiepagina gedoneerd hebben aan de Hersenstichting. De teller staat nu op 1335 euro. Hartverwarmend zijn ook de persoonlijke reacties die ik via mijn mailadres stella.wandelt@gmail.com ontvang. Doneren kan nog steeds, de termijn is nu verlengd naar de periode 4 t/m  13 augustus 2020. Wat zou het fantastisch zijn wanneer het streefbedrag van 2000 euro gehaald wordt!! https://actie.hersenstichting.nl/actie/stella-laumans

Op de pagina ‘informatie over NAH’ plaats ik een bijdrage van de Hersenstichting over het nut en noodzaak van bewegen.

Volgende week meer………

In mijn 5^e blog maak ik een ‘pas op de plaats’. In deze onzekere tijd is het moeilijk om verder dan een halve dag vooruit te kijken. Elke dag worden we geconfronteerd met berichten over mensen die ziek worden ten gevolge van het corona virus. Elke dag overlijden er mensen aan dit virus. Ik hoor de oproep om afstand te houden, handen te wassen en alle belangrijke gezondheidsadviezen op te volgen. Ik zie en hoor hoe hard mensen in de zorg maar ook in andere vitale sectoren werken om deze crisis het hoofd te bieden. Maar ik zie ook dat niet overal de noodzaak om de adviezen op te volgen helemaal doordringt. Een voorbeeld: wáárom zou je elke dag naar de winkel willen gaan? Je kunt ook vooraf nadenken over wat je in een week nodig hebt en dat in één keer in één winkel alles kopen. En zo de risico’s verkleinen en de druk verlichten.

Gelukkig zijn er ook veel initiatieven om elkaar te helpen, waarin op een creatieve manier saamhorigheid, aandacht en zorg zichtbaar wordt.

Na een natte en stormachtige periode schijnt buiten nu eindelijk de zon uitbundig en ontwaakt het voorjaar. Bomen lopen uit, witte en roze bloesems steken af tegen de strakblauwe lucht. Ik wandel nog steeds, maar doe dat ’s ochtends heel vroeg in het bos. Lange wandelingen zitten er nu niet in maar toch bereid ik me nog steeds voor op het lopen van het Jabikspaad vanaf 24 april ten behoeve van de Hersenstichting. Ik realiseer me heel goed dat de kans héél groot is dat ik niet van start kan gaan. Dat is niet erg, het Jabikspaad ligt er later ook nog. Ik stel mijn wandeling dan gewoon uit tot de zomer of herfst. Alle donaties aan de Hersenstichting tot nu toe, 1260 euro blijven geweldig!! Heel veel dank daarvoor. Nieuwe donaties blijven noodzakelijk. Patiënten die getroffen zijn door het corona virus en langdurig beademd moeten worden, kunnen hiervan (blijvende) gevolgen ondervinden in hun totale functioneren.

• 

Op de pagina ‘Informatie over NAH’ vinden jullie een mooie bijdrage over prikkelverwerking, geschreven door de ergotherapeute die mij gedurende mijn revalidatietraject heeft begeleid.

En tenslotte wil ik Koos Baats en Anja Baats-Vossen bedanken voor het uitgebreide artikel met foto’s over ‘Stella Wandelt voor de niet zichtbare gevolgen van NAH’, in het regionale maandelijkse magazine HALLO!

“Probeer gezond te blijven, was vaak je handen, houdt afstand, en zorg goed jezelf en elkaar…..”

In mijn 4^e blog wil ik vooral met behulp van foto’s mijn verhaal vertellen en  jullie meenemen naar de natuur waar ik zo graag loop en die me naast de fysieke inspanning en opbouw van conditie, ruimte geeft om te ontspannen, te reflecteren over dagelijkse dingen maar vooral te genieten.

Wat ik de afgelopen 15 maanden meer en meer aan het leren ben is te leven in het moment en te genieten van de dingen van alledag. Minder ver vooruitkijken, meer tevreden zijn met de dingen die goed gaan. Ik hoor mezelf steeds vaker zeggen ‘binnen mijn mogelijkheden gaat het goed’ én ‘ik ben tevreden’. Dat is fijn en belangrijk. Als ik dit blog plaats duurt het nog 58 dagen tot mijn eerste wandeldag. Steeds beter raak ik ingelopen en steeds beter herstel ik van de inspanningen. Afstanden van 17 km gaan goed. Ik probeer zo’n afstand een keer per week voor elkaar te krijgen, en daarnaast loop ik bijna dagelijks kortere afstanden tussen 6 en 10 km.

Naast de foto’s in mijn blog plaats ik op de pagina ‘informatie over NAH’ een bijdrage van de psychologe die mij vanuit het algehele revalidatieproces begeleidt

En tenslotte, héél dankbaar ben ik voor alle donaties voor de Hersenstichting tot nu toe. Op dit moment bedraagt dit het bedrag van 925 euro. Bijna op de helft van het streefbedrag…….!!

Impressie van mijn wandeltochten..

…Op eerste kerstdag wandelden we in de Maasduinen in het natuurgebied de Hamert. Wat een rust en wat een variatie in landschap.. de foto’s hieronder spreken voor zich..

We hadden een prachtige zonnige zondag, eind januari, uitgekozen om te gaan wandelen in de Mariapeel in Griendtsveen. Tijdens de wandeling van ongeveer 14 km kwamen we niet meer dan 4 andere wandelaars tegen en werden we begeleid door het gekwetter en gezang van ontelbare vogels. De laaghangende zon maakte het plaatje compleet. Wat een mooi gebied!

Dagelijks loop ik een kleiner of een groter rondje in het Leudal. Binnen 10 minuten ben ik vanuit huis in het bos en ondanks dat ik de omgeving heel goed ken, zie ik vaak nieuwe dingen en ervaar ik het wisselen van de seizoenen als mooi en bijzonder.

Deze woorden las ik in een blog van een jonge vrouw die vanwege haar hersenbloeding vele stappen terug heeft moeten doen maar zich niet uit het veld laat slaan en er elke dag een nieuwe en positieve dag van wil maken en maakt.

In dit blog gaat het over doorzettingsvermogen, positiviteit én ook over doseren. Ik schrijf over mijn mooie wandelervaringen maar wil beginnen met te vertellen dat na de tussenstand, die ik deelde in mijn vorige blog opnieuw gedoneerd is aan de hersenstichting en de teller op 775 Euro staat. Heel veel dank aan alle gulle gevers, het stimuleert mij extra om mijn wandeltocht aan te gaan en te volbrengen. Ik heb het vertrouwen dat mijn streefbedrag van 2000 euro gehaald gaat worden. Doneren kan nog steeds via de link op deze pagina naar de actiepagina van de hersenstichting. Tenslotte heb ik naast dit (derde) blog, een bijdrage over neurorevalidatie geplaatst op de pagina Informatie over NAH, met als titel: Neurorevalidatie, een ‘coproductie’ tussen therapeut en patiënt.

……..Doorzettingsvermogen en positiviteit, deze twee woorden raken mij. Ik herken ze, het zouden mijn woorden kunnen zijn. Ik pas deze woorden toe waar ik kan. Ik wil tevreden zijn met de dingen die goed gaan en de draad weer oppakken wanneer iets tegenzit. Naast deze woorden is er nog een woord dat voor mij een soort van sleutelwoord is geworden namelijk het woord, ‘doseren’. Ik stipte het in de inleiding al even aan. Doseren was nooit mijn sterkste kant. Nu ik 61 ben is het de hoogste tijd om hier meer bewust mee om te gaan én toe te passen. Ik heb het afgelopen jaar geleerd dat het niet persé een kwaliteit is om altijd alles te kunnen en willen doen. In het verleden dacht ik daar anders over en vond dat wel een kwaliteit.

Doseren dus, heel belangrijk, zeker nu mijn dagen zich meer en meer vullen. De tijd van alleen maar thuis zijn en behalve de revalidatiemomenten, rust nemen waar nodig of mogelijk, is gedurende het laatste half jaar geleidelijk veranderd. Ik probeer te zorgen voor een goed evenwicht tussen mijzelf, mijn revalidatie, 3 dagdelen werken, wandelen, huishouden en aandacht voor mijn gezin. Dat valt me soms zwaar en dan ervaar ik meer klachten. Na de kerstvakantie, die, ook als je niets aan je hoofd hebt, erg ‘druk’ is, belandde ik in een dip. Ik was ontzettend moe en bleef dat ook. Nog steeds ervaar meer last van de verstoorde sensibiliteit (gevoelsprikkel) in mijn linker lichaamshelft. Daarnaast heb ik meer problemen met balans en ben ik vaker ‘wiebelig’. De reden is dat ik téveel mijn dagelijkse structuur heb losgelaten. Ongepland activiteiten uitvoeren die eigenlijk niet passen in wat ik per dag of per week aankan. Ik heb dan te weinig vooraf nagedacht en gepland, kortom te weinig gedoseerd. Na de eerste schoolweek ben ik hiermee aan de slag gegaan zodat ik weer meer grip krijg op mijn dagen en de dingen die ik doe. Een van de hulpmiddelen die ik hierbij gebruik is een schema waarin ik per dagdeel mijn activiteiten noteer, en scoor (met een cijfer op de schaal van 1 tot 10). Dat dwingt me als het ware om beter vooraf na te denken en bewuster keuzes te maken. Daarnaast heb ik mijn wandelen uitgebreid…. ‘Wandelen dempt’ zegt de ergotherapeut en dat is ook zo! Het is een enkelvoudige activiteit die mijn hoofd en daarmee de rest van mijn lichaam tot rust brengt en de stabiliteit en draagkracht versterkt.

Nog 13 weken en dan is het zover, dan start ik met het Jabikspaad, dat schiet dus al aardig op. Ik moet nog flink wat kilometers maken om goed ingelopen te raken. Daarom heb ik een ‘trainingsprogramma’ opgesteld waarmee ik de komende tijd het aantal kilometers langzaam maar zeker ga opvoeren. Gemiddeld loop ik 3 keer per week een langere afstand die opbouwt naar 15 km per wandeling. Deze afstanden loop ik meestal in de ochtend op een dag dat ik verder niets hoef qua werk, revalidatie of afspraken. Ik loop in de ochtend omdat mijn hoofd dan het meest fit is, en daarmee ook mijn lichaam. Het gaat al best goed, ik loop inmiddels een afstand van 9 km. Ook nu, in deze (zachte) winter is de natuur bijzonder en mooi. Op eerste kerstdag maakten we een prachtige wandeling in het natuurgebied de Hamert (Maasduinen). Het was er heel stil en rustig en de kleuren in het landschap met een variatie aan heide, vele verschillende mossen en grassen naast berkenbomen en vennen was heel divers en zó mooi. We zagen een zwanenpaar met een ‘uit de kluiten gewassen’ jonge zwaan die er nog uitzag als het lelijke eendje uit het sprookje van Andersen, rustig dobberend op de plas. Geen haast en volledig op hun gemak. Tijdens mijn wandelingen maak ik regelmatig filmpjes en foto’s die ik op social media plaats. Een kort filmpje bijvoorbeeld over de activiteiten van de bevers die waarschijnlijk bezig zijn met hun voorbereidingen op het voorjaar. Op een klein perceel met jonge boompjes, staat meer dan de helft niet meer rechtop. Wat doen die bevers met al dat afgeknaagde hout? Veel ervan laten ze liggen, maar het zal zeker een reden hebben dat ze zo actief zijn.

In de natuur valt er altijd iets te zien en te genieten en biedt troost als ik een mindere dag heb!

…………..terugkijken, stilstaan bij hoe het nu is en vooruitkijken.

Het heden en de toekomst bestaat niet zonder het verleden. Dat leerde ik ooit en gaf dat vervolgens weer door. In deze blog kijk ik terug naar afgelopen jaar. De periode rondom kerst en oud en nieuw en de winter die volgde voelt nu zo dichtbij voor mij. Ik denk vaak, ‘toen deed ik dit, toen voelde ik dat, toen ervoer ik hoezeer ik beperkt was in mijn dagelijkse bezigheden. En vandaaruit kijk ik naar voren, welke enorme stappen ik heb gezet, heb kunnen zetten, gelukkig maar…., het had ook zo anders kunnen zijn. In deze blog vertel ik ook over de eerste voorbereidingen én over het ontstaan van de Jacobswegen.

Vorig jaar, 2018, leefde ik in december toe naar de afspraak met de neuroloog in Maastricht, deze zou begin januari plaats vinden. Omdat mijn situatie stabiel was, was ik niet ‘urgent’ genoeg om snel aan de beurt te zijn. Heel moeilijk was dat, ik kon niet veel, moest wachten en was erg onzeker over mijn situatie. Dat veranderde toen ik het initiatief nam om contact te zoeken met een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in neurorevalidatie. Een van de eerste dingen die hij tegen mij zei was ‘we gaan je hersenen weer aanzetten’. Wat een eyeopener was dat!! Tot dan toe zei iedereen, doe maar rustig aan, neem je tijd, span je niet in etc. etc. Allemaal heel goed bedoeld, maar met de opmerking ‘hersenen aanzetten’ kon ik iets en ging ik onder begeleiding aan de slag. En gelukkig lukte dat, want cognitief was er geen merkbare schade. De schade zat hem vooral in de executieve functies, planning en concentratie, prikkelgevoeligheid en belastbaarheid versus belasting. Hersenen aanzetten is een uitdrukking die ik nog steeds gebruik en koester. In de bijdrage van de neurofysiotherapeut die ik binnenkort zal plaatsen wordt dit verder uitgelegd.

Ziekzijn is geen vakantie, het is werken. Revalideren is werken aan herstel en doelen stellen. Korte en lange termijn doelen. Door fysiek sterker te worden, word ik ook ‘brein fitter’ en andersom. Dat merk ik nu ik mijn wandelactiviteiten meer en meer kan oppakken en uitbreiden. Ik loop rondjes tussen de 5 en de 10 kilometer in de omgeving waar ik woon. Ik geniet enorm van de natuur zoals ik dat ook in het verleden deed. Zo kwam ik tijdens een wandeling; ‘rondje Buggenum’ langs een groot waterbekken dat is ontstaan door zandwinning. Dit gebied is een paradijs voor (trek)vogels maar ook voor bevers. De sporen van de bevers zijn duidelijk aanwezig. Deels afgeknaagde bomen maar bijvoorbeeld ook zijn de sleepsporen van de staart van de bever over het zandpad zichtbaar. Het spoor liep van een kleine poel naar het waterbekken en eindigde in een glijbaantje aan de oever waar de bever zich in het water laat zakken. Genieten!!

Ik heb de planning voor mijn wandeling in april-mei gemaakt en ga uit van 9 of 10 dagen. Tegen de tijd dat ik ga lopen kan ik goed inschatten wat mogelijk is en bepaal ik definitief de planning. Deze planning plaats ik dan ook op dit blog. Ik denk op dit moment ook na over hoe ik nog meer (andere) fondsen kan aanboren om het streefbedrag, dat ik op 2000 euro heb gesteld te kunnen bereiken. Op het moment dat ik dit blog schrijf hebben al 12 mensen gedoneerd en staat een bedrag van 565 euro op de teller. Geweldig. Naast dat ik iedereen individueel bedank wil ik dat ook in dit blog doen. Héél, heel hartelijk dank voor de donaties aan de Hersenstichting. Dit stimuleert mij enorm en geeft heel veel vertrouwen.

…En dan nog even iets over het Jabikspaad. ‘St.Jabik’, is de Friese vertaling van St.Jacob, en ‘paad’ staat voor weg. Het Jabikspaad is gebaseerd op de geschiedenis van de eerste pelgrim uit Friesland, die, omdat hij boete moest doen, op pelgrimage werd gestuurd naar Santiago de Compostela. In de middeleeuwen was de pelgrimstocht naar Santiago de Compstela vaker als boetedoening bedoeld. De tocht was zwaar en veel pelgrims kwamen niet aan op de plaats van bestemming omdat ze onderweg ziek werden of zelfs stierven. De pelgrimage van de moderne pelgrim is niet meer zo zwaar en meestal ingegeven door religieuze, spirituele of ook sportieve overwegingen. Wat blijft is de behoefte aan werkelijk contact met zichzelf en met degene die hij onderweg ontmoet. In mijn pelgrimstocht ga ik mij bezinnen, reflecteren, verwerken én vooruitzien!

Een blog schrijven waarin ik jullie mee ga nemen in de voorbereidingen op mijn voorgenomen wandeltocht in de meivakantie van 2020. Niet zomaar een wandeling maar een wandeling met verschillende doelen: Ik wil mijzelf een doel stellen om naar toe te werken fysiek en mentaal. Ik wil aandacht vragen voor de gevolgen van Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Door mijn verhalen mensen motiveren om de hersenstichting te steunen met een donatie zodat er meer onderzoek gedaan kan worden én activiteiten kunnen worden ontwikkeld om mensen met hersenletsel op welke wijze dan ook te helpen. Hoe ik bij dat idee kom? Waarom dit doel? Waar ga ik lopen en waarom juist daar? In deze en de volgende blogs neem ik jullie mee, beantwoord ik deze vragen en vertel ik over mijn voorbereidingen.

Op 10 november 2018 werd ik met neurologische klachten (ernstige duizeligheid en gevoelloosheid over de gehele linkerkant van mijn lichaam) opgenomen in een ziekenhuis in Parijs waar ik op dat moment genoot van een korte vakantie. De MRI toonde een cavernoom aan (dit is een kluwen van bloedvaatjes) in de hersenstam dat was gaan lekken. Een opname van 4 dagen op de medium-care volgde. Na thuiskomst startte een lange periode van herstel, van onzeker zijn (doet alles het nog) veel vragen: hoeveel progressie kan ik maken, kan ik mijn dagelijkse dingen oppakken, kom ik weer aan het werk. Maar vooral een periode van revalideren, aanvaarden, en leren omgaan met de niet zichtbare gevolgen van hersenletsel. Nu een jaar later ervaar ik naast dankbaarheid dat het relatief goed met mij gaat ook nog steeds gevolgen in onder andere mijn belastbaarheid en energie. Dat zorgt soms voor onbegrip en ongemakkelijke situaties.

In de eerste maanden nadat ik geconfronteerd was met dit hersenletsel kon ik heel weinig ondernemen. In de ochtend liep ik een klein rondje van maximaal 20 minuten en de rest van de dag zat ik op een stoel en sliep elke middag. Ik bewoog zo weinig mogelijk en vermeed drukte omdat dit erg veel klachten van ‘wiebeligheid’ en disbalans of evenwichtsstoornissen veroorzaakte en de gevoelloosheid in mijn linker lichaamshelft versterkte. Ik heb vooral gehaakt (dat had ik 30 jaar niet meer gedaan). Resultaat van het afgelopen jaar, twee dekens, eiermutsjes, kerstboompjes en sterren voor op kerstkaarten en mandjes. Ik las in een tijdschrift over het Jabikspaad. Dit pad maakt deel uit van de Jacobswegen (de Camino) naar Santiago de Compostela. De plaats waar volgens de overlevering St. Jacobus de Meerdere begraven ligt. Jaarlijks lopen of fietsen vele duizenden pelgrims uit de hele wereld de Camino. Ik liep deze route als pelgrim in 3 etappes vanuit de Pyreneeën in 2013-2014-2016 en kwam na deze laatste etappe voor de eerste keer in Santiago de Compostela aan. In het voorjaar van 2018 liep ik in de meivakantie vanuit Porto naar Santiago. De wandeltochten en de ontmoetingen onderweg blijven voor mij onvergetelijk.

Ik bestelde het boekje met de routebeschrijving en gedurende dit hele jaar heb ik steeds gedacht: “ik ga dit doen, ik ga het Jabikspaad lopen, ik móet zodanig herstellen dat me dat gaat lukken”. In eerste instantie dacht ik heel ambitieus dat me dit in 2019 wel zou kunnen gaan lukken. Echter ondanks dat mijn herstel zich steeds verder ontwikkelt was een tocht over 150 km van St. Jacobiparochie naar Hasselt ( Ov) echt geen haalbare kaart. Toch keek ik regelmatig in het boekje en stelde me voor dat ik met rugzak weer op pad zou kunnen gaan, zoals ik dat al vele malen hiervoor had gedaan. Na overleg met mijn neurorevalidatie therapeut en mijn gezin heb ik 6 weken geleden het besluit genomen. Het is verantwoord, dus ga ik in de meivakantie 2020 lopen. In totaal 200 km van St. Jacobiparochie naar Deventer. De eerste stap is gezet. Over mijn verder voorbereidingen en de Jabikspaad wandeling houd ik jullie op de hoogte via mijn blogpagina.